Oto kilka podstawowych wskazówek savoir - vire’u.

Podczas witania się warto zwrócić uwagę na kilka zasad. To kobieta podaje pierwsza rękę mężczyźnie, starszy podaje rękę młodszemu, gospodarz wyciąga pierwszy dłoń do gościa, nie powinno się podawać ręki przez stół lub biurko. Przedstawiamy: młodszych -starszym, niższych rangą - starszym rangą, panów - paniom, pojedynczą osobę - parze, nowoprzybyłych gości - obecnym.
Inne zasady obowiązują nas, gdy odwiedzamy starych znajomych, a inne, gdy poznajemy nowych ludzi. O ile w pierwszym przypadku mamy swobodę obyczajów, o tyle w drugim obowiązują nas pewne reguły, np. punktualność. Nietaktem jest zarówno spóźnianie się, jak i przychodzenie przed czasem. Nie wypada również siedzieć w gościach zbyt długo. Jest to przejawem braku dobrych manier.
Jednym z największych nietaktów popełnianych na przyjęciach, jest nakładanie sobie zbyt dużej ilości jedzenia na talerz. Najczęściej gafy takie są popełniane na imprezach ze "szwedzkim stołem". Bywalcy, którzy zachłannie rzucają się na jedzenie i picie oraz wybierają najlepsze kąski są nazywani w kuluarach "buszującymi w zbożu" albo "odkurzaczami". To dosyć niemiła etykietka.
Jeść powinno się na tyle cicho, na ile to możliwe. Chodzi nie tylko o siorbanie i mlaskanie.
W miarę bezgłośnie powinno używać się sztućców. Po zakończeniu posiłku kładziemy je równolegle "na godzinę piątą", gdy tylko na chwilę przerywamy jedzenie, krzyżujemy je ostrzami na środku talerza.
Im lepsze opanowanie zasad savoir - vire’u, tym lepsze samopoczucie, większa świadomość bezpieczeństwa i możliwość nawiązania i utrzymywania poprawnych relacji z innymi. Pewne gesty i zachowania są po prostu nieeleganckie i mogą innym sprawiać zakłopotanie. np. pokazywanie palcem, zwłaszcza na jakąś osobę, dłubanie w nosie, trzymanie rąk w kieszeni podczas rozmowy, odwracanie się plecami do rozmówcy, poprawianie garderoby przy świadkach, plucie na podłogę czy gdziekolwiek indziej, wzruszanie ramionami, spoglądanie na zegarek w trakcie uroczystości. Jest to na pewno oznaka braku kultury.
Również w społeczności szkolnej obowiązuje kodeks kulturalnego zachowania. Dotyczy on m.in. stosowania magicznych słów: proszę, dziękuję , przepraszam; używania form grzecznościowych, dostosowywania zwrotów do adresata (inaczej odnosimy się do rówieśników,
a inaczej do nauczycieli), nieużywania wulgarnych i nieeleganckich słów, niekorzystania podczas lekcji z telefonów komórkowych, ustępowania miejsca w przejściu osobom starszym i dziewczętom. Dobre maniery związane są również ze sposobem ubierania się i wyglądu. W szkole obowiązuje strój uczniowski, skromny, schludny, dostosowany do pór roku i okoliczności, z ograniczoną ilością ozdób, bez farbowania włosów. Wam wydaje się nieraz, że to tak wiele, a tymczasem „Dobre maniery składają się z drobnych poświęceń” (Ralph Waldo Emerson).

Traktujcie innych tak, jakbyście sami chcieli by was traktowano-
Dorota Witkowska